PDD – Proleter Devrimci Duruş Devrimler Tarihin Lokomotifidir
Türkiye işçi sınıfının en büyük eylemidir 15-16 Haziran… İki gün boyunca İstanbul ve İzmit’te üretimi durdurarak yollara dökülen işçiler, 4 şehit pahasına ve sarı sendikacılara rağmen AP ve CHP hükümeti tarafından yürütülen sendikasızlaştırma saldırısını püskürttüler.
13 Haziran 1970’de dönemin cumhurbaşkanının onayladığı yasa, işçilerin sendika seçme hakkını gaspediyordu. O yıllarda işçi sınıfı hareketi yükselişe geçmişti. İşbirlikçi Türk-İş’ten kopuşlar başlamış ve DİSK’e akış hızlanmıştı. Burjuvazinin amacı, işçilerin bu akışını önlemek, DİSK’i yoketmekti.
15 Haziran günü, yasaya tepki olarak Anadolu yakasında bir yürüyüş başladı. Kartal, Paşabahçe, Beykoz, Maltepe’den katılımlarla, Ankara yolu trafiğe kapandı. Gebze’den de yürüyüşler başladı. 16 Haziran’da ise, Avrupa yakasındaki fabrikalar eyleme geçti. Birçok semtten de yürüyüşe geçen kitleler, öğrenciler ve esnaflar, valilik önüne ulaşmaya çalıştılar. Yürüyüşlere 75 bin kadar işçi katıldı. Sokaklarda polisle, askerle çatışarak, bariyerleri aşarak yürüdüler dört bir koldan… Türk Demirdöküm, Rabak, Sungurlar, Derby, Elektrometal, Auer, Çelik Endüstrisi, Otosan, Arçelik ve Vita fabrikalarından yoğun katılımlar oldu.
15 Haziran akşamı Bakanlar Kurulu, gösterilerin olduğu illerde 60 günlük sıkıyönetim ilan etti ve sendikacıları tutukladı. Eylemlerde 4 işçi yaşamını yitirmişti.
Olayların gelişiminden korkan DİSK, işçilere evlere dönme çağrısında bulundu. Bu tutumuyla eylem kırıcılığı rolü üstlendi. Dönemin DİSK başkanı Kemal Türkler’in radyodan yaptığı çağrılara rağmen, işçiler sokaklarda çatışmaya devam ettiler.
Burjuvazi, bu büyük direnişin ardından yasayı iptal etmek zorunda kaldı. 15-16 Haziran, işçi ve emekçiler mücadelesine ışık tutan, yol gösteren bir direniştir. Hakların sokakta, dişe diş bir mücadele ile kazanıldığını gösteren, “hak verilmez alınır” şiarını pratikte kanıtlayan bir direniştir.
