Saray “soytarı”sız olmaz

Dinci-gerici eğitim sistemi, aydınlar, sanatçılar, filozoflar, düşünürler yaratamaz. Beyni hurafelerle doldurulmuş, örümcek kafalı bağnazlar, ezberletilen cümleleri aynen tekrarlamayı iyi başarırlar elbette; ancak düşünmeyi beceremezler. Sanat üretimi için yaratıcılık, aydın olmak için muhaliflik, felsefe için sorgulayıcılık zorunludur. Bağnazlıkta bunların hiçbir yoktur. Bu nedenle gericilik, sanat ve düşünce üretiminden yoksundur. Zaten “faşizm, kültürün kış uykusudur.” Bu açığı, “tatlısu solcuları”ndan devşirdikleri döneklerle doldurmak zorundadırlar.

Düzen muhalifleri içinde, paraya düşkün, karakteri zayıf, ideallerden yoksun; bunların toplamı olarak “satın alınmaya müsait” tipler her dönem çıkacaktır. Kitle hareketleri, bunları layık oldukları yere, çöplüğe fırlatarak ilerlemeye devam eder. Bir dönem onlara değer verilmiş olması, bugün durdukları yeri lanetlemekle çelişmez. ıktidar yanaşması olmanın asıl çelişkisi şuradadır ki; bu aydın-sanatçı bozuntularına kitleler belli bir değer verdikleri için, iktidar onları dönekleştirmeye ve kendi maşası haline getirmeye çalışır. Ama iktidarın maşası haline geldikleri anda da kitleler tarafından gömülüverirler. Bu döneklik evresinde, ayaklar altına aldıkları değerler ne kadar büyük ve kitlelerin gözünde önemliyse, çürümeleri o kadar hızlı, o kadar Kaçınılmaz, o kadar sefilce olur. Artık geçmişte yaptıkları iyi şeylerle değil, “dönerken” çiğnedikleri değerlerle hatırlanırlar.

Yavuz Bingöl de artık, Berkin’in katledilmesini meşrulaştırmaya çalışan bir katil övücüdür. Zaten her dönem iktidar yanaşması olan Alev Alatlı ise, Erdoğan övücülükte sınır tanımayan bir yandaştır.

Her sarayın, “soytarıları” vardır. Kaç-Aksaray da “soytarılarını yaratmıştır.